تبليغاتX
آرزوی تو
آرزوی تو
به تو مدیونم همیشه
شعر من حادثه دستم نیست

                                    شعر من تکه ای از زندگی ذهن من است

شعرهایم

                 نقش بارانی یک لبخند است

                                             روی یک کوزه لب خشکیده

شعر من

                  جای قدم های سبز کرده به اندوه شقایقها نیست

حرفهای دل من راز گل سرخ نبود

                                      شعرهایم اما

                                                     تکه ای خاک خداست

                                                             ببین امواج پریشان نفسهای زمین

                                                                                           خالی از هر عابر

شعر من شاخه گلی است که من آنرا امروز

                                             به تو خواهم بخشید

                                                                            راستی شعر مرا می خوانی؟

 

2 نوشته شده در  پنجشنبه بیست و ششم آذر 1388ساعت 14  توسط آرزو  | 

تا زنده باشم

                    به یاد عشقمان اشک خواهم ریخت

                                    به یاد مرگ خاطره هایمان سوگواری خواهم کرد

                                                                       برای رفتنت سیاه خواهم پوشید...

تا زنده باشم گریه خواهم کرد

                           به یاد لحظه هایی که عاشقانه و پاک رفتند...

2 نوشته شده در  جمعه دهم مهر 1388ساعت 13  توسط آرزو  | 

می دانم از هر آنچه خوانده ام 

            از هر آن سرگذشت و قصه که گوشم شنوده است

                                         که عشق راستین را راه هموار هرگز نبوده است...

                                                                                                       شکسپیر

2 نوشته شده در  جمعه دوم مرداد 1388ساعت 18  توسط آرزو  | 

چهار سال آزگار زیستم بدون تو

چهار سال بی صدا گریستم بدون تو

چهار سال مثل پیچک بدون تکیه گاه

نشد کنار ابرها بایستم بدون تو

دقیقه ای کنار من نشستی و چهار سال

به روی صندلی پارک زیستم بدون تو

تو آفتاب در کسوف ناپدید گشته ای

من آن همیشه سایه ام که نیستم بدون تو

2 نوشته شده در  یکشنبه هفدهم خرداد 1388ساعت 14  توسط آرزو  | 

من از واژه کهنه زندگی

شعری نو خواهم ساخت

من از پایان عشق

آغازی شیرین خواهم ساخت

من از مهر سکوت بر لبهای خسته

فریاد خواهم ساخت

من از واژه غمگین درد ناامیدی

دنیایی پر از امید خواهم ساخت

2 نوشته شده در  یکشنبه نهم فروردین 1388ساعت 19  توسط آرزو  | 

کاسه اشک خدا لبریز است

باز باران خدا می بارد

بچه ها در دل شهر پریان،

شعر زیبای تو را می کارند.

باز این قافیه لعنتی از دستم رفت

باز من ماندم و یک ذهن و قلم...

شعر من در تپش قلب همه می روید

امشب از یاد تو من بی خوابم...

 

2 نوشته شده در  شنبه بیست و یکم دی 1387ساعت 14  توسط آرزو  | 

احساس می کنم

روحم در آستانه ویرانی است

در کنج این مکعب بی روزن

هر سال

سهم من از طبیعت ئ انسان و از خدا

اندوه و حسرت و نگرانی است

باری

این را پرنده ای می گفت

وقتی که در نسیم شناور بود:

وقتی  که پشت پنجره باشی

بهار هم

مانند روزهای زمستانی است...

2 نوشته شده در  پنجشنبه هجدهم مهر 1387ساعت 14  توسط آرزو  | 

زمان به من آموخت

که دست دادن معنی رفاقت نیست...

بوسیدن قول ماندن نیست....

و عشق ورزیدن ضمانت تها نشدن نیست...

هیچ وقت به کسی دل نبند

                  چون این دنیا اونقدر کوچیکه که توش دو تا دل کنار هم جا نمی شه

اگر هم دل بستی هیچ وقت ازش جدا نشو

                               چون این دنیا اینقدر برزگه که دیگه نمی تونی پیداش کنی...

2 نوشته شده در  شنبه پنجم مرداد 1387ساعت 14  توسط آرزو  | 

زیر خاکستر ذهنم باقیست

                              آتشی سرکش و سوزنده هنوز

یادگاری ست ز عشقی سوزان

                                 که بود گرم و فروزنده هنوز

عشق آنگونه که بنیاد مرا

                        سوخت تا ریشه و خاکستر کرد

غرق در حیرتم از این که چرا

                         مانده ام زنده هنوز

2 نوشته شده در  دوشنبه بیست و سوم اردیبهشت 1387ساعت 15  توسط آرزو  | 

یادم باشد که به یادت بیندازم که هر گاه می آیی

گل سرخی در دست ،به سراغ دل غریبم به یاد بیاوری

 نوید لحظه های به غرورنشستن گلهای رازقی درحیاط خلوت دلمان را

 که عاشقانه می گویند 

چه دور آن زمان که عشق بازی میکرد درچند قدمی زندگی...  

2 نوشته شده در  سه شنبه بیست و هشتم اسفند 1386ساعت 16  توسط آرزو  |