چندین بار دیده بودمش. به من نزدیک شد

دستش را دور گردنم انداخت

لبانش را روی لبانم گذاشت

ناگهان احساس کردم همه وجودم خالی شد

رهایم کرد

به من نگاه کرد

لبانش را محکمتر از همیشه روی لبانم گذاشت

این بار احساس کردم تمام وجودم از خودم نیست

بعد مرا رها کرد

افتادم و شکستم

من شیشه نوشابه هستم                       

کاش قدر نگاهت را بيشتر مي دانستم

کاش هنوز دستانم گرمي دستانت را در خودش حس مي کرد

کاش دليل بودنم را از من نمي گرفتند

  کاش براي با تو بودن فرصت بيشتري داشتم

کاش مي دانستم روزي تو را از من خواهند گرفت

۲۰/خرداد/۱۳۸۴

در شيريني بوسه هايمان غرق بوديم که شوري اشک را بر لبانمان احساس کرديم و به ياد آورديم که اين بوسه، بوسه جدايي ست.

چرا تنهام مي زاري من به صدات عادت دارم

تو مي خواي بري ،نرو به خنده هات عادت دارم

مي دوني بدون تو هيچي تو دنيا ندارم

پس چرا مي خواي بري من به نگات عادت دارم

بي تو بودن خيلي سخته ، با تو بودن آرزومه

من به بودن با تو ، تو روياهات عادت دارم

تو ديگه دوستم نداري، شايدم اصلا نداشتي

اما اينو خوب مي دوني به هوات عادت دارم

تو مي گي مي خوام برم راهي واسه بودن ندارم

برو من به منتظر بودن برات عادت دارم

9/خرداد/1384

در پايان حلقه هاي دود سيگار به تو مي انديشم.

در ميان اشک هايم تو را مي ديدم

آنگاه اشکهايم را پاک کردم

تا کسي تو را نبيند.

اسم تو را بر بخار شيشه نوشتم

گويند که شيشه احساس ندارد.

گريستم و خوابيدم تا ديگر به تو نينديشم

ولي در خواب تو را ديدم

آشکارا نامت را فرياد زدم

و از خواب بيدار شدم

آنگاه عهد کردن که هرگز نخوابم.

شاعر:؟

ديشب حسابي دلم گرفته بود.از همه چيز، از رفتن و نبودن ، از بودن و نخواستن ، از زنده بودن و زندگي نکردن. تنها کاري که مي تونستم بکنم تا دلم آروم بگيره اين بود که تا جايي که مي تونم اشک بريزم و گريه کنم. فقط به خاطر خودم ، تنهاييم و اين قلب شکسته. چقدر سخته يه نفر تنها بشه .کاش مي دونستي تنها آرزوم با تو بودنه ،کاش مي دونستي با رفتنت چقدر تنها شدم، کاش مي دونستي چقدر خستم، کاش مي دونستي ديگه هيچ کسي رو ندارم .

7/خرداد/1384

رفتي اما چه گويم هيهات

تو نداني که من آنروز غروب

زير آن دره آرام و عبوس

به چه حالي بودم!

بي تو با حسرت و حرمان و سرشک

خلوتي داشتم آنجا که مپرس...

کاش مي دانستي،

بي تو بر من چه گذشت...

نگفتم چرا؟ نپرسیدم

اما ای همیشه، همیشگی

تو هم نمی پرسی احوال ما رو

از ته دل نمی پرسی

آخرش به ما نگفتی که

عاقبت دل بستن چیه؟

نگفتی، نگفتی

فقط با نرمه انگشتات

گونه سرخ داوودیای زرد رو پاک کردی

هیچی نگفتی

نگامم نکردی

و من دونستم که در پی باد دویدن

قرار این دل بی قراره

شاعر:؟

ديگه خسته شدم از تو ، از صدات، از نگات ، از لبات، از خنده هات، از خودم، از اونا، از همه از همه.

از تو بدم مياد از دروغات بدم مياد از اومدنت بدم مياد از ديدنت بدم مياد از شنيدنت بدم مياد دیگه حتی از بودنم بدم مياد از فکر کردن بهت بدم مياد از منتظر بودن برات بدم مياد.

 ديگه نمي خوام باشم کاش نبودم کاش مي شد رفت کاش مي شد نبود. کاش فراموش کنم تو رو هواتو نگاتو چشاتو خنده هاتو صداتو خاطراتتو اومدنتو ديدنتو بودنتو و نبودنتو.