کوچه خالی است ولی

ردپای تو هنوز

روی شن ها باقیست

وقت رفتن گفتی

"خواهم آمد روزی

روزی از سبزترین های بهار"

دیدگانم اما

روزهاست

در پس پرده بی رنگ اتاقم

خشک و مأیوس شدند

فاطمه

قایقم آماده است

سفرم نزدیک است

و به من می گوید

دل خود را به دادار بسپار

توشه ات مهر و محبت کافیست

چشم ها می گذرد خیره به من

یأس زندانی من

وقت آن است

قفس باز کنم

یأس را بال دهم

و دل کوچک خود را

دلشاد کنم …

«مریم»

هنوزم در پی اونم
که اشکامو روی گونم
با اون دستای پر مهرش
کنه پاک و بگه جونم
بگه جونم نکن گریه منم این جام
بزار دستاتو تو دستام
تو احساس منو می خوای
منم ای گل تو رو می خوام

من دیوانه به تو گفتم که مریضم

و تو در یک شب تاریک به من گفتی که دیوانگی مرض نیست

و من با این تصور دیوانه تر شدم تا دیوانه تر بودن من باعث شادی بیشتر تو شود

و تو اندوهگین در یک روز قشنگ پاییزی در حالیکه آفتاب بر تمام وجودم حکمفرمایی می کرد به من

گفتی:" دور شو ای دیوانه "

ومن دانستم که بر نادانی تو در شب تاریک می توانم ایمان بیاورم اما بر عقل تو در  روز روشن نه!!!

چرا که با نادانی ات مرا دوست داشتی و با عقلت مرا طرد کردی

و این شد که من دیوانه تر از همیشه به انتظار شبی بودم تا تو را اسیر خویش سازم

شبها گذشتند و من هنوز حیران و سرگردان به امید روزی که تو برگردی ولی انگار عقلت اجازه

نمی دهد که در شبی سرشار از عشق همدم یک دیوانه شوی

و من تنها ماندم با دیوانگی ام

دل شکسته ام و جامی از می که می خواستم به تو بنوشانم

فکری دیگر در راه است جامی از می بهمراه چند قطره اشک زهر آلود می تواند مرا از این بلاتکلیفی

نجات دهد

شاید بر سر مزارم دوباره ببینمت!؟