کاش می شد کمی برای نابترین عشقها ارزشی قائل شویم ،کاش از این نا بسامانی ها روحها می گریختیم،چقدر در خاکستری روزگارمان غرق شده ایم . من دلم برای لبخندهای روشن تنگ شده ، من هنوز دلم می خواهد در آسمان آرزوها پرواز کنم،چقدر سنگدلیم که دلمان را در قفس طلایی نباید ها اسیر می کنیم. این نهایت بیرحمی است که یاد تبسمهای کوچکمان را ،خوشی ها را قاب کنیم و به دیوار سنگی قلبمان بیاویزیم...