چندی است از بغض خسته خود به ستوه آمده ام

انتظار چشمانی را می کشم که شبی بغض کهنه خود را می شکند و صدای خسته اش را برای همیشه در ذهنم ثبت می کند...

آن روزها کجاست و آن شبها که از برای هم گذشت،

کجاست آن دل شکسته ای که برای دیدن چشمانم لحظه ها را می شمرد...

گویی این ها رویایی بیش نبوده یا شاید کابوسی....  

                                                                  آذر ۱۳۸۶